Als we het over een hotelspa hebben, denken we vaak aan het plaatje op de ansichtkaart: zen-cabines, verwarmd zwembad, zachte badjassen. Maar achter de schermen is het een complex vak. Dat van de spa-manager, die in sommige Engelstalige contexten ook wel een spa hotelier wordt genoemd. Een veelzijdige functie, ergens tussen behandelaar, manager, verkoopverantwoordelijke en soms personeelspsycholoog in. Na jarenlang te hebben gewisseld tussen stedelijke instituten en hotelstructuren, besef ik het verschil. Het hotel bepaalt zijn eigen ritme, zijn bezettingsbeperkingen en zijn doorlopende gasten. De spa wordt een verlengstuk van de algehele gastbeleving, niet zomaar een bijkomende activiteit.

De werkelijke dagelijkse praktijk van een hotelspa-manager

De dag begint zelden met een massage.

In plaats daarvan begint het met een blik op de planning, de rotatie van de cabines en de beschikbaarheid van de behandelaars. Daarna volgen de onvoorziene gebeurtenissen: een behandeling die uitloopt, een klant die allergisch is voor de geur van een olie, een apparaat dat weigert te starten. Een hotelspa beheren betekent jongleren tussen pure techniek en het menselijke aspect. In tegenstelling tot een klassiek instituut moet de hotelspa zich aanpassen aan de stroom van aankomsten en vertrekkende gasten. De weekenden zijn overvol, de maandagochtenden rustig. Het team moet dienovereenkomstig worden ingedeeld, zonder overbelasting of lege cabines.

Daarna is er nog de verkoop. Vaak wordt hier in de beginopleidingen te weinig aandacht aan besteed, maar het is cruciaal voor de winstgevendheid. Een behandeling verkopen zonder bijbehorend product betekent verloren omzet. Maar je kunt niet zomaar iets verkopen. De hotelgast is niet hetzelfde als de klant van een stedelijke spa. Hij is op vakantie en soms wantrouwend tegenover een te commerciële benadering. Je moet de juiste balans vinden, adviseren zonder te pushen en de ervaring voor zich spreken laten.